Fakt, że tak samo jak tytuł tego wpisu nazwano jeden z korporacyjnych filmów, dotyczących zagadnienia oceny pracowniczej, jest bardzo wymowny.
Jesteś jednym ze szczęśliwców, których ocena nie dotyczy? Można pozazdrościć. Czytaj dalej, jest duża szansa, że zetkniesz się z nią wcześniej, niż byś chciał. Jesteś oceniany i nie zaliczasz tego do najmilszych doświadczeń? Nie jesteś sam. Badania wykazują, że takie odczucia mamy praktycznie wszyscy.
Co ciekawe, kierownicy, którzy w procesie oceny stają po przeciwnej stronie barykady, mają tak samo. Nikt nie lubi być oceniany i nikt nie lubi oceniać. Po co w takim razie w ogóle się to robi? Ano, przede wszystkim w celu zapewnienia pozoru, że zarządzanie opiera się na twardych wskaźnikach i w celu zorganizowania w firmie wymówki dla kadry menedżerskiej na wypadek, gdyby podwładny zaczął być kłopotliwy. Nie pasuje do koncepcji zespołu, faktycznie się obija, czuje się pokrzywdzony i skarży firmę do sądu? Proszę bardzo, tu jest rejestr ocen delikwenta, od razu widać, że leń i niedorajda. Jest „obiektywny” zapis, pracodawca ma ręce czyste.
Czy rzeczywiście zapis jest obiektywny? Po przeanalizowaniu dziesiątek badań, dotyczących procesu oceny pracowniczej, stwierdzam, że szanse na to są mizerne, cały koncept generuje mnóstwo frustracji dla wszystkich zaangażowanych, a zysk z tego zamieszania jest wątpliwy. Tym niemniej jeśli twoja firma obraca się w schematach management by objectives, mantra kierowników brzmi „cyfra jest cyfra”, a korporacyjny prawnik na delikatną sugestię o rezygnacji z oceny osiąga stan przedzawałowy, to… Cóż. Przyzwyczajaj się. Ludzie z zarządu, albo fanatycznie wierzą (wbrew twardym danym) w legendarne (nikt ich nie widział) zalety oceny, albo zwyczajnie traktują ją jako mniejsze zło.
Tak czy inaczej – Excel rozstawia pracowników po kątach.